Ներկայացումը ստեղծված է Էսթեր Բոլի [Ասյա Վոլոշինա] «Ինֆրակարմիր» պիեսի հիման վրա և կառուցված է մեկ կանացի մենախոսի շուրջ, որը հնչում է երեք տարբեր մշակույթներից եկած երեք կանանց շուրթերից՝ երեք տարբեր լեզուներով։

Սրտում՝ լեզուների և աշխարհը տեսնելու ձևերի անհամատեղելի տարբերությունների մեջ ընդհանուր գտնելու որոնումն է։ Անգլերենից անցնելով ֆարսիի, ապա ռուսերեն և հայերեն, ներկայացումը ձգտում է դուրս գալ լեզվից դեպի մաքուր ներկայություն՝ թատրոնի էությունը։

Սկզբից մինչև վերջ հնչում է Time to Smile երգը, որը հատուկ ներկայացման համար գրել է կոմպոզիտոր Դմիտրի Սարացկին։ Երբեմն ծիծաղելի, երբեմն նյարդայնացնող, երբեմն էլ ցավեցնող՝ այն բերում է սարսափելի եզրակացության․ մենք անվերջ խոսում ենք խաղաղության մասին և անվերջ պատերազմում ենք՝ քայլելով մի շրջապտույտի մեջ, որը ոչ ոք ի զորու չէ կանգնեցնել միայնակ։

Սինոփսիս

Կինը վերադառնում է պատերազմող երկիր (յուրաքանչյուր մենախոսություն վերաբերում է տարբեր պատերազմին և տարբեր ժամանակաշրջանին)՝ հանդիպելու սիրած տղամարդուն։ Նրան տարել են ճակատ, և նա հասկանում է, որ նա դատապարտված է։ Կինը գնում է նրա մոտ մեկ նպատակով՝ հղիանալ նրանից և սահմանն անցկացնել նրան իր մեջ։